Ik besefte mij zojuist dat ik maanden niet heb geschreven omdat ik het gewoonweg te druk heb met mijn ondernemersleven. Hoewel ik op deze site volledig anoniem ben en wil blijven zodat ik ongenuanceerd en ongefilterd kan schrijven vanuit mijn knusse zolderkamer, blijf ik nog steeds geheel anoniem. Waarom? Omdat het mij de ruimte geeft om al mijn gedachtenkrabbels gewoon te schrijven of in dit geval te typen zonder dat ik hoef na te denken om mijn imago/reputatie of de structuur van het content - iets waar ik mij dagelijks met veel plezier aan werk - maar op deze site gewoon even mezelf mag zijn. De meesten mensen die ik in mijn sociale omgeving heb - ja dat is maar een klein handje vol - kunnen van mij wel zeggen dat ik een uitgesproken mening heb over de mensheid an sich. Dus om toch ergens te ventileren - schrijven helpt mijn gedachten te legen - doe ik dat hier maar weer.
Waar ik het vandaag over wil hebben.... Ik merk dat ik de laatste geïrriteerd raak door mensen in zowel mijn omgeving als de maatschappij an sich. Mensen hebben vooral te veel te zeggen over een ander. Ik houd het neutraal omdat zowel mannen als vrouwen oordelen over een ander maar vooral niet bezig zijn met hun zelf. En dan hoor ik enkel van jullie vast zeggen of denken... "maar we houden toch met ons zelf bezig... Is dat ook weer niet goed?" Ja, dat klopt tot op zekere hoogte zijn een heleboel mensen vooral bezig met hen zelf - met hun ego. Men vind het vooral boeiend om bezig te zijn met een ander in negatieve zin zodat zij er beter door voelen?! Al die toetsenbord-helden die dagelijks bezig zijn op Instagram, Facebook, Threads en LinkedIn (ja, zelfs daar!) oordelen, bekritiseren elkaar en geven te pas en on te pas een mening waarvan ik denk: "prima dat jij dat vind maar in sommige gevallen kan je beter gewoon zwijgen...". Het is één grote kleuterklas waar wij in leven. Wat is dat makkelijk hé om van achter je scherm een ander zo te kleineren, nare k-woorden te wensen (JA, ook de zogenaamde volwassenen onder elkaar) en doen als of iedereen het allemaal beter weet. Dan niet al te bedenken dat men op een bepaalde manier aandacht vraagt met uitdagende teksten die niet eens overeenkomen met de boodschap van het content om het andere geslacht ergens een reactie te lokken en dan achteraf gaan 'klagen' dat Henkie haar een dm had gestuurd omdat Henkie de boodschap van haar content niet begreep en zijn geslacht maar achter na loopt in de hoop dat ze zal toeslaan. Die heeft blijkbaar de boodschap niet begrepen volgens haar dus wat gebeurd er? Ze plaats de dm van Henkie openbaar met een heel lul-verhaal dat zij het gedrag van Henkie niet accepteert, terwijl zij net iets te pikant op een foto staat die niet eens geschikt is voor het soort platform, laatst staan passend bij haar content. Maar wel Henkie graag te kakken zet vanwege zijn dm en het onbegrepen boodschap. Het lijkt inmiddels wel een trend dat ze dit soort dingen ook gewoon publiceren zonder het op een volwassen manier een gesprek aan te gaan over het verkeerd interpreteren van content. En wanneer dit dan allemaal zo wordt gepubliceerd, hebben mensen weer heel wat op te zeggen. Tjah... was dat het soort aandacht wat men wil. Negatieve aandacht is ook aandacht. Dit is maar een kleine fractie van de vele online gebeurtenissen. Want er gebeurd veel, er wordt veel gezegd, er wordt veel beweerd en er wordt veel gepraat - met name over elkaar i.p.v. met elkaar.
Ik merk ook wel dat ik niet de enige ben die geïrriteerd raakt door dit soort geneuzel maar wat ik nog erger vind.... de mensen die dit ook zogenaamd allemaal zo erg vinden en meer vrede met elkaar willen én alles is liefde en zelf aangeven dat ze het jammer vinden dat mensen eigenlijk gewoon kut-mensen zijn geworden... vind ik de grootste hypocrieten. Ja, je leest dat goed. Hypocrieten zijn het. Want wanneer je ze op straat of elders tegenkomt, dan zijn ze net zo asociaal als alle toetsenbord-helden bij elkaar. Men heeft het vaak over dat je elkaar moet helpen, zonder daarvoor iets terug voor hoeft te doen maar verwachten vervolgens een hele hoop van de ander. Daar gaat het natuurlijk ook mis hé. Je moet nooit iets verwachten van een ander, niet van je buurman, niet van een vriend/vriendin, niet van een familielid of een kennis. Want wanneer er verwachtingen zijn, ontstaat er teleurstelling, onvrede, irritaties, boosheid en noem elke negatieve emoties maar op. Oei! Ik ben nu ook aan het oordelen hé?! Dat weet ik, dat komt dat ik vooral teleurgesteld ben in de mensheid an sich. Ik heb de maatschappij in de afgelopen 30 jaar zo hard zien veranderen, de verharding die met de dag erger lijkt te worden, oververmoeide mensen die alsmaar doorgaan omdat het van hen verwacht word. Vrouwen die moeten zorgen voor een ander maar vooral niet voor hun zelf kunnen zorgen omdat ze daar gewoon geen tijd en energie voor hebben. Mannen die er maar op los leven en denken dat ze de koning van het land zijn maar ondertussen wel hun kop boven het water moeten houden om het gezin te onderhouden vanwege de te grote kosten waar iedereen mee te kampen heeft en daardoor nog meer druk voelen om meer geld te verdienen op welke manier dan ook. De jongeren die tot hun 30ste nog bij hun ouder(-s) moeten wonen omdat er simpelweg geen woningen zijn - althans die zijn er wel. Die huizen worden vergeven aan mensen die hier niet eens horen of die huizen worden nog bewoond door boomers die al op behoorlijke leeftijd zitten en hun laatste levensjaar in een te grote huis nog willen blijven wonen omdat het voor hun nog zo voordelig is want stel je voor als je kleiner moet gaan wonen maar wel met de hoge huurlasten komt te zitten. DIT. Dit vind ik dus zo egoïstisch want het is iets waar de maatschappij al jaren voor heeft gestreden om zolang zelfstandig thuis te blijven wonen omdat ze 20 jaar geleden al wisten dat we richting de vergrijzing gaan, dat al die boomers zorg nodig hebben en dat hun familie dat wel even zullen gaan doen want in de tijd - waar wij NU in leven - is het namelijk niet te doen om zorg te gaan verlenen aan iedereen die dat nodig heeft. Er is daar simpelweg geen capaciteit voor en als die er wel was, voor zo'n hongerloontje wil nauwelijks nog mensen in de zorg werken om de hulpbehoevende te verzorgen. Ik heb zelf een aantal jaar in de zorg gewerkt en weet hoe het is geregeld binnen de zorg - vele verwachtingen en flexibiliteit, velen uren en eigenlijk jezelf kapot te werken om een ander te helpen voor een habbekrats terwijl ik nauwelijks tijd had voor mijn eigen gezin en eigen zorg. Begrijp mij niet verkeerd hoor! Ik deed het met alle liefde en kreeg ook wel wat voor terug in een kleine stukje menselijkheid. Maar ik ben blij dat ik niet meer in de zorg werk en dat had vooral te maken met de te hoge werkdruk. Het is ook niet gek he dat men onder druk staat en daardoor allemaal overprikkeld en geïrriteerd zijn want waar ik ook kom en ik spreek véél mensen - het lijkt er op dat iedereen hier last van heeft. Je hebt het grote deel van je leven in eigen handen en ja, we leven eenmaal in een verrotte systeem die masculiene is maar we moeten het er mee doen. Echter, je hebt natuurlijk genoeg keuzes om een leven te leiden die je zelf wil hé? Het is jouw verantwoordelijkheid wat jij met je tijd doet, hoe en met wie je dat besteed. Je kan ook om minder overprikkeld te zijn om niet mee te gaan met de massa, dus vermijd een tijd socials of gedeeltelijk, doe het gewoon een keer rustig aan. Waarom 10 x harder rennen voor een ander wanneer die ander dat niet voor jou doet. Zo kan ik nog wel even doorgaan maar dan kan ik net zo goed een boek schrijven die ook niets oplevert dan alleen verspilde energie tenzij het in één klap een bestseller wordt maar ach.... een boek schrijven wordt ook zo geromantiseerd want wat je er werkelijk aan centen overhoudt, kan je niet eens een maand van rondkomen. Of een nog betere idee: ik kan het ook door Claude.ai laten schrijven want dan kost het mij geen energie maar wél onze gezamenlijke energie waar wij uiteindelijk ook niets aan hebben want elke Gerda en Henkie gebruiken voor elke wissewasje ChatGpt zonder zelf eens na te denken...
Enfin, het lijkt dat ik nu zelf ook een oordelende zuurpruim ben en dat ben ik op dit moment ook wel even - daar ben ik mij van bewust! Waar het mij omgaat is dat we altijd maar zeggen dat we het zo goed willen hebben in ons land maar er is werkelijk niemand die daar een bijdrage aan levert hé. Niet in real life en niet achter het toetsenbord want juist door al die ongezouten meningen en zure reacties van mensen die blijkbaar geen andere hobby hebben dan zeuren op een ander, word het leven er niet beter op. Het wordt er niet mooier van. Integendeel, het wordt alleen maar harder zo en dat is tegenwoordig in alles merkbaar. Ga maar eens naar de supermarkt en kijk eens hoe iedereen als een overprikkelde zombie met hun mandje door de winkel wachelen op zoek naar iets waar zij wel tien keer voorbij zijn gelopen. Boomers die met hun winkelkarren gewoon dwars door je heen rammen omdat zij vinden dat zij die ruimte mogen innen terwijl je een product van de bovenste schappen wil pakken en niet eens een woordje 'SORRY' kennen maar stug doorlopen alsof hun neus bloed en ondertussen zeuren op anderen en respect op eisen. Respect moet je verdienen. Punt.
Dankjewel dat ons land, ons maatschappij, onze Nederlandse normen en waarden naar de Filistijnen zijn en vooral geen toekomstperspectief bieden voor onze kinderen die straks onze economie 'draaiend' moeten houden. Geloof me, ik snap héél goed dat de jonge vrouwen van nu geen kinderen willen en ik geef ze daar groot gelijk in! Voor de jong volwassenen die zich staande moeten houden en genoegen moeten nemen met een kleine schuur als woning waar zij dikke €1000 voor moeten neerleggen - als het niet meer is in de Randstad. En nu niet gaan vinger wijzen naar elkaar of naar het hele politieke poppenkast gebeuren want dat heeft geen zin. Men had beter moeten stemmen, beter hun huiswerk moeten maken en hadden beter na moeten denken over de problemen waar wij allen mee te kampen hebben. Nederland is een zure klaagland, willen van alles maar vooral geen bijdrage leveren. Willen verandering, maar veranderen ook niet zelf. Willen dat anderen niet oordelen over hen, doe het zelf dan ook niet. Wie de bal kaatst, kan hem terug verwachten hé?! Dus verandering begint bij jezelf. In dit geval moet je juist alleen om jezelf denken want wie vooral in dat op zich bezig is met hun zelf, heeft minder last van een ander, minder tijd voor socials en dus minder tijd om zo'n geweldige toetsenbord-held te zijn, minder prikkels en minder irritaties?! Hopelijk wordt je daardoor een beter mens van.
Dit was even een irritatie-schrijf-momentje. Geen idee of het wordt gelezen maar ach... Blijkbaar moest ik het kwijt, liever op deze manier dan mensen op socials aanvallen met mijn ongenuanceerde mening. Als je het helemaal heb gelezen, dank voor het lezen!
Reactie plaatsen
Reacties