Afgelopen maandag ochtend nadat ik de kinderen naar school had gebracht en aan de keukentafel nog moest bijkomen van een redelijke goede nacht - iets te kort geslapen wegens werkzaamheden van eigen onderneming - kreeg ik een onverwachtse telefoontje. Van wie, waar en wat het bericht was doet er verder niet toe. Ik zag natuurlijk op het scherm van mijn telefoon van waar dit telefoontje kwam en nam netjes de telefoon op maar wel met een schrik in mijn achterhoofd en lichtelijk gespannen werd.
Al gauw kwam zij met een berichtgeving dat mij iets meer zekerheid gaf over datgene waarop ik al tijden zat te wachten en tegelijk mij geruststelde dat ik mij kon richten op de dingen die er toe doen, zoals mijn kinderen, mijn eigen doelen rondom 2 bedrijven die ik heb en vooral ook op mezelf moest gaan letten omdat zij wist dat ik er al jaren alleen voor sta én niemand in mijn omgeving heb die mij dat kon zeggen. Enfin, al met al een mooi gesprek met een verlichtende berichtgeving. Dat zette mij gisteren tot beseffen dat ik de afgelopen jaar keihard hebt gewerkt aan mijn 2 bedrijven (met name het hoofdbedrijf waar ik mijn grootste inkomsten uithaal) omdat ik al die tijd in een onzekere tijd heb geleefd en er alles uit wilde halen om mijn doelen te bereiken, is het nu tijd voor een stapje terug. Niet in de zin van ik ga minder doen, of ik ga minder werken. Nee, tijdelijk iets meer richten op mijn eigen persoonlijke ontwikkeling en tegelijkertijd ook professionele ontwikkeling. Mijn twee bedrijven werken op de achtergrond wel door. Daar hoef ik voorlopig even niets aan doen, dan behalve weer eens nieuwe content te bedenken en een beetje bijschaven waar het nodig is. Maar zelfs dat hoeft ook niet elke dag, noch elke week.
Ik heb gesloten om weer in mijn eigen ritme te gaan werken en vooral nu eerst weer iets gaan doen wat ik prio nummer 1 vind. De berichtgeving van afgelopen maandag heeft mij deze ochtend nog harder laten beseffen dat ik een tikkeltje eigenwijs ben geweest in het nemen van mijn eigen rust-ruimte want ik besef mij nu pas hoe moe ik ben. Randje van burn-out? Geen idee, doet er verder ook niet toe want ik heb weinig keus. Soms moet je gewoon net even harder werken en ja, als alleenstaande ouder - werkend in een mannenwereld - heb je niet altijd de keus om er even met de pakken na te gaan zitten of de kantjes er vanaf te lopen. Die ene berichtgeving van maandag viel letterlijk van mijn schouders af, de zware last die ik al tijden droeg, het vele werken (vaak meer dan 60 uur p.w.) om alle lasten te kunnen dragen en een hoop kopzorgen wat overigens ook een maatschappelijke probleem is geworden, kan ik voor nu heel even parkeren. Voor een lange periode rust nemen zit niet in mijn aard. Ik ben gewend om altijd te werken en door te gaan tot ik mijn doel heb bereikt maar soms is het nodig om even uit die rollercoaster te stappen en alleen dat gene te doen wat echt essentieel is zodat er weer ruimte is voor het grotere geheel en wellicht een kleine aanpassing in strategie.
Het leven ansich is gewoon onzeker. Niets is zeker of je de volgende dag wel haalt, niets is zeker of je nog een dak boven je hoofd heb, niets is zeker of je voldoende geld op je rekening zal hebben om het einde van de maand te halen. En als ondernemer moet je überhaupt de ballen hebben om bepaalde risico's te nemen wat soms ook nog wel ervoor zorgt dat ik lange dagen maak - wat ik overigens niet erg vind. Ik zie mijn werk niet als werk. Meer een uit de hand gelopen hobby-project dat op een gegeven moment toe was aan een echte onderneming. Maar wat wel zeker is, is dat de zomervakantie er aankomt en dat ik mijn biologische flow hier makkelijk op kan aanpassen zonder mij zorgen te maken over het financiële plaatje want ik kan het ook gewoon doen met iets minder. Ik besef nu dat ik tijd heb om een paar stappen terug te doen, tijd heb om meer tijd te besteden aan mijn kinderen, tijd om die ene cursus af te ronden om vervolgens nog een cursus er achter aan te doen, tijd om te investeren in mezelf en uiteraard voor mijn kinderen. Tijd om te ademen en ruimte te creëren voor het volgend seizoen. Het wordt tijd dat ik mijn schouders laat hangen.
Reactie plaatsen
Reacties